Meest Recente Evenementen Updates

Paradox..

Geplaatst op Geupdate op

Op het moment dat we getriggert worden, lees onze valkuilen spreken, “lopen we weg” van dat wat we werkelijk zoeken, van dat wat we daad-werkelijk mogen leren..

We willen ons allemaal op een of andere manier verbinden of verbonden voelen.. We “claimen” we “pleasen” we zijn continue dienstbaar in de breedste zin van het woord om dit buiten ons-zelf te voelen en te zoeken..

We zijn 24/7 aan het zoeken naar het stop-contact om ons in te kunnen pluggen. Om die euforie te voelen die eigenlijk een illusie is.

Op het moment dat we ons bewust-zijn van ons inplug-moment, kunnen we pas de ruimte en stilte opzoeken om even stil te staan.

Door bewust te voelen en te verbinden, kunnen we Zien dat we door juist uit te pluggen, ondanks dat we denken los te staan, juist alles zijn.

Paradox..

Advertenties

Coördinaten …

Geplaatst op

Omdat jij er bent en er altijd bent geweest, heeft zij de kracht om vandaag te Zijn. Dat heeft zij zich destijds nooit kunnen voorstellen. Doordat zij jouw weg heeft leren bewandelen, omdat er gewoonweg geen andere wegenkaart tot haar beschikking was, liep het zo als het in grote lijnen was afgesproken. Langzaamaan vond zij zelf een map waar ze voor de eerste tijd mee uit den voeten kon. Makkelijk was het niet omdat er dikwijls de oude coördinaten door haar nieuwe map liepen die niet van de een op andere moment gewijzigd konden worden. De oude coördinaten waren die van vooroorlogse soort, wortels van generaties daarvoor hadden er ook nog invloed op.

Een grote taak van verantwoording lag ervoor haar om de oude in nieuwe te ver-anderen. Nu, aangekomen in een tijd waar elke seconde, minuut van de dag daar een verandering mag en kan plaatsvinden wordt het steeds makkelijker om de oude wegen bij te stellen, sterker nog, voorheen was er een convictie via de hoofdradar dat het klusje geklaard was, maar vandaag Weet maar vooral voelt zij dat er Nu wel een grote verschuiving heeft plaatsgevonden.

Deze verschuiving heeft voornamelijk te maken hoe zij terugkijkt naar de oude coördinaten.

Als er een besef is dat we allemaal oude coördinaten hebben meegekregen, daar een keuze is om onze nieuwe coördinaten te kunnen en mogen herschrijven, of deze nu voor jou zuidwaarts of noordwaarts zullen gaan, zal er ten alle tijden een moment komen dat we alsnog de oude in ere en met dankbaarheid zullen herdenken …..

Op dat moment zal er vrede in jezelf ontstaan …

 

torr99

Eigen foto: Glastonbury Tor, Somerset, Engeland

Pure devotie …..

Geplaatst op Geupdate op

Opslag verliefd, een vertrouwen, heel cliché, thuiskomen was eigenlijk het juiste woord om het gevoel op dat moment uit te drukken. De avondzon had al zijn intrede gedaan dus er zat toen niets anders op

”we will meet again”

Stil, daar in de kloostergangen, in rijen dik al lopend voorbij. Zwart met witte tunieken. Als een schaduw uit vervlogen tijden.. Sssst! Teruggezet in de tijd. Zwart, witte tuniek, een sober bruin kruis aan een wit koord. Binnenkomend gezang van engelen, zo hemels. Elke cel explodeert alsof het universum stuk voor stuk met het geheugen van het DNA zich wil verbinden om duidelijk te maken wat nodig Is… Kaarsjes worden in de verte gebrand, tranen beginnen te vloeien. Al kijkend in de ogen van de andere ziel is daar verbinding, tranen vloeien samen, synchroniciteit… Rivieren, zeeën, meren, elke druppel zal daar gevuld worden. Het houdt niet op..

Donkerbruin, midden in, al kijkend naar het koor, zittend, daar verbonden met alles. Een ”biddend” verlangen… Tranen blijven vloeien…

Pure devotie, het bestond, het bestaat, Nu ….

Amen….

 

kerk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eigen foto: Sint Andreas kathedraal in Wells, Summerset Engeland

Tien uur eerder, de cirkel is rond ..

Geplaatst op

De meeste films hebben het, dat je opeens 10 uur eerder in het verhaal zit..

Daar was zij weer, al zittend in dat favoriete kerkje van toen. Weer verblind door de schilderingen, waar nu mooie verse bloemen waren opgehangen om de lente te vereren, liet zij zich vertellen. Een thuiskomen, ja, dat ervoer zij weer, een plek waar zij zeker haar heil kwijt kon, al vluchtend uit die wereld die voor de vrouw destijds de enige plek was om even zichzelf te kunnen zijn. Haar vriendin was er ook weer. Samen konden zij in vrijheid hun vriendschap vormgeven ook al probeerde zij ook vaak de schaapjes als alibi te gebruiken om elkaar op te zoeken in het kleine huisje op de Old Sarum.

Zij sluit haar ogen en laat de energie van de ruimte tot haar komen, dit is haar manier om even te verbinden met de plek die zij ooit zo lief had. Plots hoort zij een luid gegil, gekrijs, gejank en ziet zij een bebaarde man binnen stormen en de twee dames brut bij de haren pakken en al sleurend de twee van volledige onschuld naar buiten sleuren. Een houten kar op drie wielen met paardenkracht staat al klaar om de twee dames vastgebonden als varkens aan het spit achterop mee te nemen en in bijna piepende banden. al waren deze van hout weg te rijden.

Kippenvel en de tranen sprongen in haar ogen, zij moest het allemaal even verwerken.  Heb jij dat gezien? Zonder iets te zeggen benoemd haar reisgenoot precies dat wat zij enkele minuten daarvoor had ervaren. BIZAR! Ze besefte direct dat dit schouwspel voor het heftige gebeuren destijds op de Old Sarum had plaatsgevonden. Alsof de reis even teruggespoeld werd. Sowieso, hoe gek dat ook klinkt, ervoeren zij beide de hele reis in omgekeerde volgorde. Niets voor niets, kwamen zij later achter.

Aangekomen op de Old Sarum, zoals afgesproken ging ieder zijn eigen weg. Ook hier was het startpunt zonder dat zij de keuze hadden anders. Al lopend naar de plek des onheil ziet zij in de verte haar reisgenoot lopen en op het zelfde moment komt er een lucht van haardvuur voorbij. Om haar heen kijkend ziet zij geen rook en beseft zij zich direct dat de geur uit vervlogen tijden zich even aandient om iets in gang te zetten. Al completerend loopt zij langzaam met de bocht mee en geniet zij van het zonnetje die door de stevige wind zo nu en dan doorkomt. Plots loopt er een grote beer langs, je weet wel zo een bruine Newfoundlander die zich niet druk maakt en heerlijk geniet van zijn wandeling samen met zijn baasje die links achter haar de boel nauw in de gaten houdt, zodat alles in goede banen loopt…

Gearriveerd op de plek, beseft zij wederom de heftigheid van toen. Al zitten met haar ogen dicht verbind zij zich ook met de plek van toen, hopende op een mooie afsluiting. Al draaiend ziet zij een vortex op de plek van de tragedie, alsof deze alles van toen als een energetische douche opruimt zodat er weer plaatst en ruimte gemaakt mag worden voor iets nieuws..

In liefde vergeeft zij zichzelf, de ander en laat zij los….

 

old sarum

 

 

Eigen foto Old Sarum, Salisbury, Engeland

 

 

Doeslief!

Geplaatst op Geupdate op

Eenzaam voel ik mij soms in de wereld. Niet omdat zij beter zijn. Niet omdat ik minder ben. Het geluk, het begrip wat ik vind in mijn wereld kan mij de ander niet geven. Dit omdat het mijn wereld is. Ik het door mijn ogen ervaar. Zoals jij deze door jouw ogen ervaart. Dit betekend niet dat jouw wereld slechter is, beter is

Anders

Die van mij is weids. Soms kleurloos. Soms is de zon daar. Je kan het zien als de vier elementen. Emoties van blijheid, van verdriet.  Gevoel van vrijheid, maar ook soms weer niet. Liefde voelen, oprecht van binnenuit, maar soms is de ijsberg mijn grootste vriend. Voelen en de puzzelstukjes zien, maar ook kunnen verdwalen in het donkere bos.

Herkenbaar?

Verschillend?

Of toch niet…?

#Doeslief!

 

semoi

 

 

 

Quote fetisj

Geplaatst op Geupdate op

Jup! Ik ben een enorme quote fetisj..  Soms bedenk ik ze zelf en soms kan ik heerlijk genieten van de wijsheid van de ander.. Voor een ieder, dit komt door onze subjectieve waarnemen en ervaring komt een quote anders binnen. Dit is natuurlijk oke. Ieder heeft op zijn manier zo een tekst even nodig in zijn of haar leven. Zo ervaar ik het ook. Vanaf vandaag wil ik zo af en toe een quote op mijn eigen-wijze uit mijn subjectieve wereld weergeven.

Mijn eerste gekozen quote is van ~Aristoteles

“To appreciate the beauty of a snowflake it is necessary to stand out in the cold.” “What good is the warmth of summer, without the cold of winter to give it sweetness.” “In the depth of winter, I finally learned that there was in me an invincible summer.” ~Aristoteles 

We doen het allemaal. Zoveel mogelijk utopisch, in blijheid en vrijheid willen leven. Want wat heb je eraan om depressief door het leven te gaan toch? Vooral niet kijken naar wat we niet leuk vinden. Dit spiegelend aan onszelf, de ander en de wereld. Positivity! Dat is pas 2019! Aantrekken waar je positief van wordt, vooral mensen, hoor ik vaak zeggen. Totale ontzag tegen alles wat verkeerd, fout, negatief en lelijk is. Social media speelt daar een groter rol in om ons te overtuigen dat dit de enige weg is naar volmaaktheid.

Ik vraag mij af of de weg naar positiviteit zo utopisch is als het lijkt.

Aan de andere kant zie ik ook een weerslag in het negatieve. Of het ook Utopisch mag zijn, dat je op alles en nog wat een oordeel mag hebben zonder 2 vierkante kilometer om je heen te kijken of dat wat je ongecharmeerd opschrijft wel enige feiten heeft ipv van een subjectieve waarheid. Dit vooral achter het lichtgevende raampje wat een beeldscherm heet.

Beide manier van in het leven staan lijkt voor mij wel of je niet anders kunt. Voedsel voor het ego. Een soort van honger. Een verslaving. Als beelddenker zie ik direct de video clip van Triller. Zonder dat we het weten geobsedeerd zijn of zoiets!

Feitelijk lijkt mij het een enorm interessant experiment om deze twee Utopische werelden eens bij elkaar te zetten. Gewoon, je weet wel. Een lekker rauwe Gordon Ramsay kitchen confrontatie 🙂 Even 24/7 bij elkaar zetten en kijken wat er gebeurt!

Of ach! ”Gewoon” lekker het leven ervaren. Het proberen hoe moeilijk het soms ook is het te omarmen, het te laten zijn in alle moeilijke momenten die zich aandienen. Leren, ervaren, vallen en weer opstaan. Wie weet komt er dan een moment dat je niet meer zoveel waarde hecht aan het negatieve en het positieve.

To Be or not or Be ..

Photo By Cat’s Eyes

49933845_2073701949384249_4422532328598834068_n

Paradoxaal isn’t?

Geplaatst op

Eigenlijk willen wij allemaal het zelfde. Liefde, aandacht, gezien, gehoord, gewaardeerd, gerespecteerd worden. We proberen in alle situatie daar de ballen hoog te houden waar nodig is om dit te bereiken, te verkrijgen, en of niet te verliezen. Maar wat wij doen, of dit nu in de uiterlijke of in innerlijke vorm is, is dit op elk minuut van de dag van tafel vegen. Het is ons verlangen dit alles te verkrijgen maar eigenlijk zijn wij er angstig voor, angstig omdat wij er teveel voor ons gevoel voor moeten inleveren, ons teveel moeten laten zien, laten horen, de liefde en waarde moeten geven die daar tegenover staan. De Pauw in ons vaarwel zeggen. De kwetsuren, kwetsbaar maken. Al het licht wat hierbij vrij-komt niet aankunnen…

Paradoxaal isn’t?

 

casual-close-up-colorful-1844065

 

Bron foto: Pexel