Meest Recente Evenementen Updates

Missen….

Geplaatst op Geupdate op

Het kon niet meer, ik moest en zou vandaag even naar de Pearl gaan.. Die bril moest nu maar eens bijgesteld worden, gek word ik ervan, helemaal bij het sporten, als het zweet hem nog sneller, en beleive me, mijn neus is echt groot genoeg, van je neus afglijd. Al was ik kapot, gisteren middag na het sporten de hele dag in de keuken gestaan om onze hongerige ( Italiaanse overtuiging ) gasten die in de avond kwamen buurten voor mijn dochters 23st verjaardag te voeden,  het visuele beeld , je weet, weeshuis, was weer aanwezig …. Als moeder ben ik die van zorgen, het gezellig maken en vooral nog eens zorgen… Een tik die ik genetisch heb mogen ontvangen van mijn moedertje, en geloof mij, aan moeders, tip ik niet, zij was een wereld kampioen zorgen..

Moeders, daar werd ik even mee geconfronteerd vandaag. De relatie die ik had met mijn moeder, of beter gezegd het beeld dat ik had tot de relatie met mijn moeder was niet zoals ik gewild had, dat was overigens wederzijds. Mijn moeder en ik verschilde teveel, ik accepteerde dit niet, waardoor ik ook als volwassen een soort van opstandige puber was… De laatste jaren voor en na haar overlijden begreep ik haar meer, en heb ik de dingen kunnen verwerken.. Dit verwerken kon ik omdat ik begreep waarom zij in mijn leven was..

Dus vandaag, ik wijk weer lekker af, stond ik te wachten in de Pearl ( uiteraard had half Almere  op de zelfde tijd afgesproken om een oog check te doen, dus mijn geduld werd ook weer heerlijk aangesproken ) op mijn beurt.. Ik stond bij de balie, en ons kent ons, observeerde ik een oudere, te schattige dame van, denk in de 80, die met haar zoon en schoondochter inclusief rollatortje een brilletje aan het uitzoeken was…

‘Een sjiek brilletje wil ik. Nee, deze vind ik niets. Nee, die blauwe maakt mij grauw’

Het dametje doet haar bril af om de nieuwe te passen en op dat moment weet ik niet wat er midden in de Pearl met mij gebeurde.  Met tranen in de ogen en een dikke vette brok in de keel, kan ik niets meer anders doen dan mij met dit schattige mensje te verbinden… Het besef dat de associatie met mijn moeder groot is en ik haar daar te midden alle brilletjes ongelooflijk mis.. Zij, ondanks dat er een kop op zat, in essentie een te lieve moeder was, die graag de macht van liefde in eigen hand wilde houden, bang om te verliezen, want ze had al zoveel verloren, zoveel teleurstellingen moeten doorstaan.. Ze kon niet anders, het was haar zo geleerd, het was haar overtuiging…

Nooit gedacht dat ik je zo intens zou missen… #snif

 

tumblr_lt6x1rkwun1qf70r5o1_500

 

 

 

Bron foto : http://www.sustenanceaside.com/tag/memories

Joe joorseluf end de weurlt…..

Geplaatst op Geupdate op

Zeg niet, ik ben teleurgesteld in de mens, in de wereld. Kijk wat je er zelf aan kan doen om deze wereld te verbeteren. Niet door jezelf voorbij te lopen, een obsesieve Maria Teresa, die het zooitje, de wereld wilt redden. De eerste die je moet redden is jezelf….

Ken Uzelf en u zult bevrijd worden…

Kijk, zie, luister, accepteer, vergeef, ontvang, pas je aan, heb lief, weet je grenzen, zeg nee, zeg ja, respecteer, wees empatisch, heb mededogen, heb geduld, begrijp, leef en laat alles weer los…

Een mooi, liefdevol, leerzaam nieuw jaar naar jezelf toe ❤

love-yourself-5

 

 

 

 

 

Bron foto: http://journaltowellness.com/help-with-recovery/love-yourself-first/

Circle of life….

Geplaatst op Geupdate op

Al proestend  en niezend thuiszittend met een zware verkoudheid zorgt ervoor dat je even stil komt te staan. Je lichaam is je grootste alarmbel, vaak om te zeggen dat je misschien over je grenzen bent gegaan, ook kan het een mechanisme zijn om gedane zaken die tijden vastgezeten hebben los te maken, een soort van zuivering van het systeem, zeg maar, het laatste is naar jou gevoel ook aan de orde.

Zo thuis zittend, geeft je de mogelijkheid om even terug te kijken wat 2016 je allemaal gebracht heeft, de maand december brengt je altijd, of je wilt of niet in de gelegenheid om alles weer even de revue te laten passeren. Een roerig jaar, die eigenlijk eind 2015 al begon met het overlijden van je broer.

Zo terug kijkend, wetende wat je thema’s waren dit jaar, ben je op geen enkel moment bespaart gebleven. “Bespaart gebleven”,  is natuurlijk een zware uitlating, wat je op die momenten ook echt zo gevoelt hebt, maar nu “gelukkig” weer kan zien als mooie lessen die je nodig had om wakker te worden, om zo weer wat verder te komen in je ont-wikkeling.

Het jaar van de grote zuivering heb je je laten vertellen, nou, dat heb je geweten. Het was het verleden (her) Zien. Bij bepaalde relaties mocht je de laatste puzzelstukjes plaatsen om het grotere geheel eindelijk te mogen zien, dit betekende nog niet dat het klaar was, zo makkelijk kwam je er niet af, het was het begin van het einde.. Een soort van initiatie tot het verwerken van.. #Haaaaahaaaaatjoeeeeee snif! Het mag eruit, verkoudheid en ziekte kunnen dus ook een positieve benadering hebben #wink 🙂 als we van positief of negatief mogen spreken, die er in jouw visie eigenlijk niet is.

Dus zo al met al heb je voor jezelf heel wat mogen Ont-wikkelen dit jaar, heerlijk wat balast af mogen werpen…. Zo benieuwd wat het nieuwe jaar je gaat brengen… Het schijnt een jaar van het nieuwe begin te zijn… 🙂 ben jij even blij dat je een aantal zaken heb mogen loslaten 🙂 Maar? Roep het niet te hard! Het kan ook een nieuw begin van een bepaald einde zijn 🙂

Take care everyone ❤

Ps…

“Karma is a bitch”roepen veel mensen vandaag de dag, als ze er overtuigd van zijn dat ze in bepaalde situaties geen aandeel hebben. Het is natuurlijk makkelijk om jezelf als slachtoffer te zien, de verantwoording buiten jezelf plaatsen is de makkelijkste weg. Stel nou dat er altijd een aandeel Is? Wel vooropstellen dat het mechanisme karma geen boetedoening is maar een manier om tot bewustwording te komen, om te begrijpen waarom zaken, ervaringen, er moeten zijn om verlichting te kunnen mogen ervaren? Durf jij te kijken?

 

33b5fcb56f5b99767f431aa0fb5a0f73.jpg

 Bron foto : eviantart.com

Tree of Life by EranFolio.deviantart.com on @deviantART

365…

Geplaatst op Geupdate op

Vooral in de ochtend, als je jezelf klaar maakt voor de dag, als je in de 10x uitvergroot spiegel kijkt om je wimpertjes On fleek te draaien. Of de spiegel, je even uitvergroot wil zeggen “hallo dame, kijk even naar dat wat voorbij komt” Je ziet en voelt het maar laat het voorbij gaan, of je het gewoonweg even niet wil zien. Teveel indrukken waren er geweest het afgelopen jaar, waardoor je even met rust gelaten wilt worden..

Maar ons kent ons en het grote geheel. Ontsnappen, wegduwen geen optie is. Je weet hoe het mechanisme werkt. De lagen langzaam zich in het fysieke manifesteren waardoor je er niet meer om heen kan. De lever zich al schreeuwend laat voelen dat daar een ontgifting moet plaats vinden, hij het zwaar heeft, het niet aan kan, waardoor het hoofd het zwaar te voorduren heeft.. Hoe vaak moet je het hoofd stoten door niet naar het voelen te gaan? Het is zwaar, confronterend,  dat weet je…

De enige optie is er naar te kijken, de regie over te nemen, het deel van het verhaal wat ruim 365 dagen geleden was geschreven opnieuw aan je voorbij te laten gaan. De keuze die je maakte nog steeds de goede was, in liefde de enige optie was. De controle, de macht, de manipulatie, onwetendheid, het verkeerde beeld die zij kregen, een keuze van de vrije wil was… De frustratie, boosheid, onmacht een menselijke reactie van jou kant is, maar daar niets meer aan gedaan kon worden, jij ook daar een keuze (van de vrije wil) in had gemaakt. Ook al voel je, je in bepaalde thema’s nu schuldig omdat je dit anders had willen zien, je daar voor jezelf berusting in moet gaan vinden. (Zelf) vergeving daar op zin plaats is..

Nu precies 365 dagen geleden, je de kracht vindt om op te schrijven wat je van binnen voelt… Het in gang zetten van de healing, zo belangrijk is om verder te mogen gaan…

 

In liefde vergeef ik en laat ik los ❤

 

rain

 

 

 

 

 

 

Bron foto: https://nl.pinterest.com/pin/85709199129124389

 

Heppie birdai toe mie! 💟

Geplaatst op Geupdate op

Het was een kort werk weekje, deze week, vandaag en morgen heerlijk vrij.. Dit omdat ik dit fysiek en mentaal even nodig heb. Afgelopen weken leek het wel of meneertje Mars boven ons huis gestationeerd was 😦  Soms heb je van die weken die lijken of het kruis boven op je huis even groter lijkt dan ieders ander.. Zo groot, dat zelfs ik als über positief mens het echt even helemaal niet meer zag zitten, mijn bril zodanig met roet beslagen was dat ik het eerlijk waar echt even niet meer zag zitten 😦

Cliché! Maar na regen komt zonneschijn. Uiteindelijk was de streng maar rechtvaardige Mars even nodig, om de grondvesten hier in huis te doen schudden om iedereen weer even op aarde te brengen.. Wat wel als gevoelig beestje veel van mijn systeem heeft gevergd, maar horens zeggen dit bij de wet van op offering hoort 🙂

Maar goed, ik ben vrij, dus nu even genieten van de tijd en ruimte die daar beschikbaar is gemaakt. Om een nieuw levensjaar in te luiden, ja ja die van de 49! Vandaag is het namelijk mijn 48ste verjaardag 🙂 Vorig jaar was deze even anders dan anders, niet dat ik deze met groot gejuich vier, want ik heb helemaal niets met feestdagen en vooral niets met mijn verjaardag. Maar toch stap ik dit jaar met een andere zienswijze het nieuwe jaar in.

Het besef, na het overlijden van mijn 52 jarige broer op mijn geboorte dag vorig jaar, het niet meer vanzelfsprekend is dat je 80 wordt, elk jaar een zegen is dat ik nog gezond op deze aarde mag rond huppelen. Het arrogant is om te zeggen, hoe gezond, mentaal, fysiek, en spiritueel ik ook in het leven probeer te staan, dat het mij niet zal gebeuren..

Hoe groot mijn kruis soms aanvoelt, ik eigenlijk, nu ik weer regenbogen zie 🙂 ik toch een geluksvogel ben 🙂

Heppie birdai toe mie! 💟

 

rain.jpg

 

 

 

 

 

Bron foto http://nomundodagema.blogspot.com/2010_02_01_archive.html

Are we good enough?

Geplaatst op Geupdate op

 

Zij, de criticus, of zij/hij nu huist, in een collega, een dochter, een zoon, een vriendin, je buren, je echtgenoot of wie dan ook, ze proberen er altijd met hun critische noot tussen te komen, hun oordeel te vellen, die nog steeds wordt gevoed, zo nu en dan door het egocentrische getraumatiseerde kleine ikketje. Zij het elke x weer voor elkaar krijgen, op een week en kwetsbaarheid moment, wanneer het contact met de heren van alle windrichtingen het niveau van solidariteit verbroken is, toe te slaan, waardoor het innerlijke kind angstig onder haar dekentje zich verstopt, weg vlucht voor hun brute uitlatingen.

Als de volwassenen zich ineens transformeerd in het opstandige kind, onder dat donkere dekentje, en de onzekerheid, het vertrouwen in de mens, maar vooral zich zo nietig voelt, waardoor zij alleen maar om zich heen gaat slaan, denkend dat dit de oplossing is. In de verdediging linies wil staan omdat het gevoel van onmacht naar beneden wordt getrokken, er geen enkele letter of geluid meer uit het strottenhoofd geperst kan worden! Daar machteloos achter blijft.

Hoe vaak komen wij dit archetype niet in ons tegen? De kritische ouder, bewust of onbewust kunnen wij ons tamelijk goed in de slachtoffer rol zetten als we deze tegen het lijf lopen. Een rol die zo in ons geïntegreerd is dat we de neiging hebben om in bepaalde situaties naar de ander te wijzen, waardoor de ander snel tot dader wordt gebombardeerd. Maar is dat in werkelijkheid zo? Of laten wij ons triggeren, omdat er in het verleden een ervaring is geweest die in het Nu wordt aangeraakt? De teleurstelling, je onzekerheid, zelf vertrouwen, waardering, het gezien worden? Allemaal thema’s die dit archetype gebruikt om de macht over te nemen. We zien dit niet en zijn dus geneigd om naar de dader te wijzen. Het gevoel van binnen pijn doet en je niet werkelijk wil voelen, omdat het destijds te pijnlijk was, dus weglopen het beste lijkt, zien wat de werkelijkheid inhoud teveel van onze zwakheden zal openbaren waardoor we angstig worden dat die dikke vette muur waar we ons voor de kritische ouder hadden afgesloten word afgebrokkeld.

Terwijl de enige oplossing is te weten dat je goed bent zoals je bent en juist dit is wat de boodschapper van het grote geheel je wilt vertellen, maar dit soms op brute wijze moet gebeuren omdat wij mensen niet durven, hardleers zijn, geen verantwoordelijkheids gevoel hebben, niet dieper durven kijken. Onwetendheid de hoofdrol blijft spelen in het grote spel wat we spelen.

Heb jij al kennis gemaakt met je kritische ouder ?

 

tumblr_inline_nzixe5apni1qe5h7t_540

 

 

 

Bron foto: https://therealsonatural.com/2015/12/17/mastering-insecurities

Toedeledokieeee, au revoir, bye bye, tjauw tjauw, dikke doegieeeeee… :/

Geplaatst op Geupdate op

Goedemorgen, even een vraagje? Mijn zoon belde jullie net, hij staat op de Polderdreef met autopech en hij vertelde mij omdat hij geen ANWB lid is, hij lekker pech heeft met de pech, hij zelf een lidmaatschap moet aanvragen omdat deze nu persoonlijk is en niet auto gerelateerd? Klopt dit? Uhm ja mevrouw, als hij dit wilt dan kan hij voor…. Ho Ho!! Stop, zeg ik en onderbreek de dame direct, met de melding dat ik het te asociaal voor woorden vind ( wel met de melding dat zij er niets aan kan doen, zij gewoon haar werk moet doen) dat deze maatschappij nog gekker aan het worden is, dat bij elke upgrade er dikke vette denaros neergeteld moeten worden! Dus nee! Mijn zoon gaat geen lidmaatschap nemen, ook niet als het goedkoper is. Maar mevrouw, zegt zij rustig als u in de auto reed dan was u wel gedekt dus het is beter dat u zoon…..

#grom Begint ze weer denk ik in gedachte..?  Dus als ik het goed begrijp, zeg ik, ga ik nu naar de auto die hier een kilometer verder op staat, bel ik jullie op en dan is het alles wel gedekt en word ik dus netjes geholpen? Nee mevrouw dat kan nu niet meer, u zoon heeft al gebeld! Na jaaaa zeg! Lekker klantvriendelijk na 17 plus jaren aan lidmaatschap!

Flabbergasted hang ik op en herriner het bezoekje van de zomer aan de plaatselijke ANWB winkel om een Europa totaal voor de reis van manlief en zoon vast te leggen voor hun reis naar Italië. Ik toen al met een bek vol tanden stond omdat ze een nieuwe regeling hebben dat Europa totaal nu niet meer van 1-1 tot 31-12 is maar per kalender jaar, waar ik vervolgens geen 45 euries maar, maarliefst 85 euries moest neerdokken voor een reisje van drie weken, ja drie weken want volgend jaar kan ik in juli weer van voor af aan beginnen! :((

Mijn innerlijke criticus, Italiaanse temperament en alle ander archetypes stonden op oorlog! Zijn ze gvd helemaal gek geworden! Het moet echt niet gekker worden in deze maatschappij van neertellen en maar afwachten of je er ook nog wat voor terug krijgt, ik was eruit, ik ben klaar met die ANWB, dat was ik in juli al, maar dit is de druppel!

Maar mevrouw dit is al twee jaar zo, daar heeft u een schrijven van gehad. Pffff tja dacht ik zelf, Cat? Dat lezen van die post moet toch eens beter dame! Mia culpa! Ik weet! 😦

Maar verder zeg ik, Toedeledokieeee, au revoir, bye bye, tjauw tjauw, dikke doegieeeeee… :/

Ps, het paradoxale van dit alles is dat ik de enige uit het gezin ben die 95% van de keren de fiets pak 🙂

 

angry_baby1

 

 

 

 

 

 

Bron foto: http://www.welive2care.com/2009/09/25/how-to-properly-handle-an-irate-customer/