Meest Recente Evenementen Updates

Coördinaten …

Geplaatst op

Omdat jij er bent en er altijd bent geweest, heeft zij de kracht om vandaag te Zijn. Dat heeft zij zich destijds nooit kunnen voorstellen. Doordat zij jouw weg heeft leren bewandelen, omdat er gewoonweg geen andere wegenkaart tot haar beschikking was, liep het zo als het in grote lijnen was afgesproken. Langzaamaan vond zij zelf een map waar ze voor de eerste tijd mee uit den voeten kon. Makkelijk was het niet omdat er dikwijls de oude coördinaten door haar nieuwe map liepen die niet van de een op andere moment gewijzigd konden worden. De oude coördinaten waren die van vooroorlogse soort, wortels van generaties daarvoor hadden er ook nog invloed op.

Een grote taak van verantwoording lag ervoor haar om de oude in nieuwe te ver-anderen. Nu, aangekomen in een tijd waar elke seconde, minuut van de dag daar een verandering mag en kan plaatsvinden wordt het steeds makkelijker om de oude wegen bij te stellen, sterker nog, voorheen was er een convictie via de hoofdradar dat het klusje geklaard was, maar vandaag Weet maar vooral voelt zij dat er Nu wel een grote verschuiving heeft plaatsgevonden.

Deze verschuiving heeft voornamelijk te maken hoe zij terugkijkt naar de oude coördinaten.

Als er een besef is dat we allemaal oude coördinaten hebben meegekregen, daar een keuze is om onze nieuwe coördinaten te kunnen en mogen herschrijven, of deze nu voor jou zuidwaarts of noordwaarts zullen gaan, zal er ten alle tijden een moment komen dat we alsnog de oude in ere en met dankbaarheid zullen herdenken …..

Op dat moment zal er vrede in jezelf ontstaan …

 

torr99

Eigen foto: Glastonbury Tor, Somerset, Engeland

Advertenties

Pure devotie …..

Geplaatst op Geupdate op

Opslag verliefd, een vertrouwen, heel cliché, thuiskomen was eigenlijk het juiste woord om het gevoel op dat moment uit te drukken. De avondzon had al zijn intrede gedaan dus er zat toen niets anders op

”we will meet again”

Stil, daar in de kloostergangen, in rijen dik al lopend voorbij. Zwart met witte tunieken. Als een schaduw uit vervlogen tijden.. Sssst! Teruggezet in de tijd. Zwart, witte tuniek, een sober bruin kruis aan een wit koord. Binnenkomend gezang van engelen, zo hemels. Elke cel explodeert alsof het universum stuk voor stuk met het geheugen van het DNA zich wil verbinden om duidelijk te maken wat nodig Is… Kaarsjes worden in de verte gebrand, tranen beginnen te vloeien. Al kijkend in de ogen van de andere ziel is daar verbinding, tranen vloeien samen, synchroniciteit… Rivieren, zeeën, meren, elke druppel zal daar gevuld worden. Het houdt niet op..

Donkerbruin, midden in, al kijkend naar het koor, zittend, daar verbonden met alles. Een ”biddend” verlangen… Tranen blijven vloeien…

Pure devotie, het bestond, het bestaat, Nu ….

Amen….

 

kerk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eigen foto: Sint Andreas kathedraal in Wells, Summerset Engeland

Tien uur eerder, de cirkel is rond ..

Geplaatst op

De meeste films hebben het, dat je opeens 10 uur eerder in het verhaal zit..

Daar was zij weer, al zittend in dat favoriete kerkje van toen. Weer verblind door de schilderingen, waar nu mooie verse bloemen waren opgehangen om de lente te vereren, liet zij zich vertellen. Een thuiskomen, ja, dat ervoer zij weer, een plek waar zij zeker haar heil kwijt kon, al vluchtend uit die wereld die voor de vrouw destijds de enige plek was om even zichzelf te kunnen zijn. Haar vriendin was er ook weer. Samen konden zij in vrijheid hun vriendschap vormgeven ook al probeerde zij ook vaak de schaapjes als alibi te gebruiken om elkaar op te zoeken in het kleine huisje op de Old Sarum.

Zij sluit haar ogen en laat de energie van de ruimte tot haar komen, dit is haar manier om even te verbinden met de plek die zij ooit zo lief had. Plots hoort zij een luid gegil, gekrijs, gejank en ziet zij een bebaarde man binnen stormen en de twee dames brut bij de haren pakken en al sleurend de twee van volledige onschuld naar buiten sleuren. Een houten kar op drie wielen met paardenkracht staat al klaar om de twee dames vastgebonden als varkens aan het spit achterop mee te nemen en in bijna piepende banden. al waren deze van hout weg te rijden.

Kippenvel en de tranen sprongen in haar ogen, zij moest het allemaal even verwerken.  Heb jij dat gezien? Zonder iets te zeggen benoemd haar reisgenoot precies dat wat zij enkele minuten daarvoor had ervaren. BIZAR! Ze besefte direct dat dit schouwspel voor het heftige gebeuren destijds op de Old Sarum had plaatsgevonden. Alsof de reis even teruggespoeld werd. Sowieso, hoe gek dat ook klinkt, ervoeren zij beide de hele reis in omgekeerde volgorde. Niets voor niets, kwamen zij later achter.

Aangekomen op de Old Sarum, zoals afgesproken ging ieder zijn eigen weg. Ook hier was het startpunt zonder dat zij de keuze hadden anders. Al lopend naar de plek des onheil ziet zij in de verte haar reisgenoot lopen en op het zelfde moment komt er een lucht van haardvuur voorbij. Om haar heen kijkend ziet zij geen rook en beseft zij zich direct dat de geur uit vervlogen tijden zich even aandient om iets in gang te zetten. Al completerend loopt zij langzaam met de bocht mee en geniet zij van het zonnetje die door de stevige wind zo nu en dan doorkomt. Plots loopt er een grote beer langs, je weet wel zo een bruine Newfoundlander die zich niet druk maakt en heerlijk geniet van zijn wandeling samen met zijn baasje die links achter haar de boel nauw in de gaten houdt, zodat alles in goede banen loopt…

Gearriveerd op de plek, beseft zij wederom de heftigheid van toen. Al zitten met haar ogen dicht verbind zij zich ook met de plek van toen, hopende op een mooie afsluiting. Al draaiend ziet zij een vortex op de plek van de tragedie, alsof deze alles van toen als een energetische douche opruimt zodat er weer plaatst en ruimte gemaakt mag worden voor iets nieuws..

In liefde vergeeft zij zichzelf, de ander en laat zij los….

 

old sarum

 

 

Eigen foto Old Sarum, Salisbury, Engeland

 

 

Doeslief!

Geplaatst op Geupdate op

Eenzaam voel ik mij soms in de wereld. Niet omdat zij beter zijn. Niet omdat ik minder ben. Het geluk, het begrip wat ik vind in mijn wereld kan mij de ander niet geven. Dit omdat het mijn wereld is. Ik het door mijn ogen ervaar. Zoals jij deze door jouw ogen ervaart. Dit betekend niet dat jouw wereld slechter is, beter is

Anders

Die van mij is weids. Soms kleurloos. Soms is de zon daar. Je kan het zien als de vier elementen. Emoties van blijheid, van verdriet.  Gevoel van vrijheid, maar ook soms weer niet. Liefde voelen, oprecht van binnenuit, maar soms is de ijsberg mijn grootste vriend. Voelen en de puzzelstukjes zien, maar ook kunnen verdwalen in het donkere bos.

Herkenbaar?

Verschillend?

Of toch niet…?

#Doeslief!

 

semoi

 

 

 

Quote fetisj

Geplaatst op Geupdate op

Jup! Ik ben een enorme quote fetisj..  Soms bedenk ik ze zelf en soms kan ik heerlijk genieten van de wijsheid van de ander.. Voor een ieder, dit komt door onze subjectieve waarnemen en ervaring komt een quote anders binnen. Dit is natuurlijk oke. Ieder heeft op zijn manier zo een tekst even nodig in zijn of haar leven. Zo ervaar ik het ook. Vanaf vandaag wil ik zo af en toe een quote op mijn eigen-wijze uit mijn subjectieve wereld weergeven.

Mijn eerste gekozen quote is van ~Aristoteles

“To appreciate the beauty of a snowflake it is necessary to stand out in the cold.” “What good is the warmth of summer, without the cold of winter to give it sweetness.” “In the depth of winter, I finally learned that there was in me an invincible summer.” ~Aristoteles 

We doen het allemaal. Zoveel mogelijk utopisch, in blijheid en vrijheid willen leven. Want wat heb je eraan om depressief door het leven te gaan toch? Vooral niet kijken naar wat we niet leuk vinden. Dit spiegelend aan onszelf, de ander en de wereld. Positivity! Dat is pas 2019! Aantrekken waar je positief van wordt, vooral mensen, hoor ik vaak zeggen. Totale ontzag tegen alles wat verkeerd, fout, negatief en lelijk is. Social media speelt daar een groter rol in om ons te overtuigen dat dit de enige weg is naar volmaaktheid.

Ik vraag mij af of de weg naar positiviteit zo utopisch is als het lijkt.

Aan de andere kant zie ik ook een weerslag in het negatieve. Of het ook Utopisch mag zijn, dat je op alles en nog wat een oordeel mag hebben zonder 2 vierkante kilometer om je heen te kijken of dat wat je ongecharmeerd opschrijft wel enige feiten heeft ipv van een subjectieve waarheid. Dit vooral achter het lichtgevende raampje wat een beeldscherm heet.

Beide manier van in het leven staan lijkt voor mij wel of je niet anders kunt. Voedsel voor het ego. Een soort van honger. Een verslaving. Als beelddenker zie ik direct de video clip van Triller. Zonder dat we het weten geobsedeerd zijn of zoiets!

Feitelijk lijkt mij het een enorm interessant experiment om deze twee Utopische werelden eens bij elkaar te zetten. Gewoon, je weet wel. Een lekker rauwe Gordon Ramsay kitchen confrontatie 🙂 Even 24/7 bij elkaar zetten en kijken wat er gebeurt!

Of ach! ”Gewoon” lekker het leven ervaren. Het proberen hoe moeilijk het soms ook is het te omarmen, het te laten zijn in alle moeilijke momenten die zich aandienen. Leren, ervaren, vallen en weer opstaan. Wie weet komt er dan een moment dat je niet meer zoveel waarde hecht aan het negatieve en het positieve.

To Be or not or Be ..

Photo By Cat’s Eyes

49933845_2073701949384249_4422532328598834068_n

Paradoxaal isn’t?

Geplaatst op

Eigenlijk willen wij allemaal het zelfde. Liefde, aandacht, gezien, gehoord, gewaardeerd, gerespecteerd worden. We proberen in alle situatie daar de ballen hoog te houden waar nodig is om dit te bereiken, te verkrijgen, en of niet te verliezen. Maar wat wij doen, of dit nu in de uiterlijke of in innerlijke vorm is, is dit op elk minuut van de dag van tafel vegen. Het is ons verlangen dit alles te verkrijgen maar eigenlijk zijn wij er angstig voor, angstig omdat wij er teveel voor ons gevoel voor moeten inleveren, ons teveel moeten laten zien, laten horen, de liefde en waarde moeten geven die daar tegenover staan. De Pauw in ons vaarwel zeggen. De kwetsuren, kwetsbaar maken. Al het licht wat hierbij vrij-komt niet aankunnen…

Paradoxaal isn’t?

 

casual-close-up-colorful-1844065

 

Bron foto: Pexel

Service license agreement

Geplaatst op Geupdate op

Sinds kort heb ik een nieuwe functie, ik ben bus bestuurster geworden. Je weet wel, zo een uit de jaren tachtig, poepbruin met zo een grill aan de voorkant,  alsof de bus 24/7 geïrriteerd is. Als 13 jarige ging ik er dagelijks mee naar de basisschool omdat mijn ouders het geweldige idee hadden om in mijn laatste basisschooljaar te verhuizen van zuid naar west.

De reizigers in mijn bus ken ik eigenlijk al vanaf dat ik mij er bewust van ben dat ik leef, of beter gezegd, vanaf het moment dat ik bewust kon denken. In andere functies ben ik ze vaker tegengekomen. Veel contact had ik niet met hun, bij af en toe een praatje maken, bleef het wel bij. Ondanks dat ik ze steeds beter leerde kennen de afgelopen jaren en zij veel over zichzelf verteld hebben, heb ik eigenlijk nog nooit verteld tegen ze wat mij op het hart lag. Ik vond ze eerder vervelend dan gezellig en ik heb ze vaak naar dat onbewoond eiland gewenst, maar helaas was het nooit een one way ticket.

Bij nieuwe functies heb ik altijd geleerd om mijn geleerde kennis te gebruiken zodat ik in dit geval een betere bus driver zal worden. Op een dag bijna bij de eindhalte stonden zij daar dan. 4 stuks in het geheel. Met de opgedane kennis wist ik dat die one way ticket geen optie meer was, dus met de hand over mijn hart heb ik ze dit keer voor onbepaalde tijd binnen gelaten in mijn bus. Zelfverzekerd kwamen zij binnen, al delegerend wilde zij mijn taken overnemen, maar deze dame is niet van gisteren en heb ze vriendelijke maar al dwingend verzocht om achter in de bus te gaan zitten.

De weerstand was alom, dus bedacht ik een list om ze zoet te houden. Voor ieder kleurplaten potloden en stiften! Zo, en nu houden jullie je gedeisd, stelletje ongeregeld!

Zo aan het werk, probeerde zij soms om het heft in handen te nemen, zo ook een dametje. Omg ik had haar niet herkent! Met haar donker blonde haar en haar grijs blauwe kijkers keek zij mij aan en ik smolt! Ik smolt omdat ik opeens zag dat zij tegen haar wil door de drie herriemakers werd gedomineerd! Gelukkig in deze dienst van zaterdagochtend had zij de moed om haar vrijheid terug te pakken. Wat ben ik trots op haar. Uit dankbaarheid mag zij vanaf nu naast mij zitten en de bus besturen waar nodig is.

Vanochtend bij mijn ochtend pauze was het weer bal. Inmiddels even voor your information is er in de tussentijd veel gebeurd daar voor in de bus. Peppo mijn bruinharige Bengaalse Teckel, omdat ik echt niet zonder hem kan, heeft een plaatsje gekregen en ook nog een andere vriend, voor in de bus. Deze vriend is sterk, heldhaftig, wel bijna witgrijs, en hij geeft mij heel veel vertrouwen, ze noemen hem ook wel eens The Wolf.

Maar goed, verder… Bal was het dus.. In alle rust ( adem in adem uit ) heb ik toch maar weer het voortouw genomen. Had ik ze eigenlijk al aan jullie voorgesteld? Ik loop naar achteren en vraag of ze op de achterbank willen gaan zitten. Al beteuterd kijken zij mij aan omdat ze uit het verleden de ervaring hebben dat ik flink uit mijn dak kan gaan. Maar niets is nu minder waar, dit keer ga ik het anders aanpakken.

De middelste heet Bollerina. Bollerina is een heel onzeker meisje, soms kan zij ook angstig zijn, maar haar onzekerheid slaat wel de boventoon. Zij is in de jaren wel gegroeid maar toch zal zij altijd part of haar game zijn. ‘Weet je, zeg ik: het is goed dat je er bent, je mag er best zijn. Alleen beïnvloed je mijn rijgedrag, soms zodanig dat er straks ongelukken van komen. Ook al kan je soms heel nuttig zijn, bijvoorbeeld als het druk op de weg is, kan jij mij helpen om at hoc na te denken of we niet een ander route moeten nemen. Laten we afspreken dat ik je roep wanneer ik je nodig heb, oke? Voor nu seatbells on. Ik heb een aantal nieuwe percelen en kleurmateriaal voor je gekocht zodat je je niet hoeft te vervelen. Ik weet dat je dit geweldig vindt..

Rechts van Bollerina zit een heer hij heet meneer Pensa, ik denk 🙂 een oude vriend die zo rond mijn pubertijd in mijn leven is gekomen. Ik ben hem heel dankbaar, hij heeft mij in heel veel fases in mijn leven ondersteund, hij was een soort van beschermer. In mijn bus kan hij ervoor zorgen dat de mechaniek vlekkeloos verloopt, dat als er iets stuk is aan de bus wij samen kunnen onderzoeken dmv van kennis of daar een oplossing voor is. Ook met hem heb ik een soort van Service license agreement gemaakt, zodat we samen Weten waar we aan toe zijn.

Aan de andere kant van Bollerina zit de heer κριτικός, een Griekse naam dat heb je goed gelezen. Meneer κριτικός en ik kennen elkaar al uit vervlogen tijden. Tijden waarin we samen: oorlog, geweld, boetedoening, heiligschennis, schuldgevoelens, (hoog)verraad en nog meer om op te noemen ervoeren. We kunnen bijna geschiedenis schrijven. Op hoog niveau hebben we dat misschien ook wel gedaan. Maar zoals  de tragedie in de bibliotheek van Alexandrie, is het nu ook tijd om het vredesvuur in onze bibliotheek te laten branden. Ook met meneer κριτικός zijn er afspraken gemaakt en ik zal, als het nodig is ( want ook hij kan nuttig zijn ) hem erbij roepen als er iets mis is met de arbeidsvoorwaarde.

Ik heb een klein vermoeden dat de aankomende dienstmaanden er nog veel meer medereizigers zullen instappen, ik heet ze welkom..

Hoe zit het met jou bus? Weet jij al wie er met je meereizen?

To Be continued …

 

background-beverage-breakfast-414645 (1)

 

 

 

 

 

 

Bron foto: https://www.pexels.com