Missen….

Geplaatst op Geupdate op

Het kon niet meer, ik moest en zou vandaag even naar de Pearl gaan.. Die bril moest nu maar eens bijgesteld worden, gek word ik ervan, helemaal bij het sporten, als het zweet hem nog sneller, en beleive me, mijn neus is echt groot genoeg, van je neus afglijd. Al was ik kapot, gisteren middag na het sporten de hele dag in de keuken gestaan om onze hongerige ( Italiaanse overtuiging ) gasten die in de avond kwamen buurten voor mijn dochters 23st verjaardag te voeden,  het visuele beeld , je weet, weeshuis, was weer aanwezig …. Als moeder ben ik die van zorgen, het gezellig maken en vooral nog eens zorgen… Een tik die ik genetisch heb mogen ontvangen van mijn moedertje, en geloof mij, aan moeders, tip ik niet, zij was een wereld kampioen zorgen..

Moeders, daar werd ik even mee geconfronteerd vandaag. De relatie die ik had met mijn moeder, of beter gezegd het beeld dat ik had tot de relatie met mijn moeder was niet zoals ik gewild had, dat was overigens wederzijds. Mijn moeder en ik verschilde teveel, ik accepteerde dit niet, waardoor ik ook als volwassen een soort van opstandige puber was… De laatste jaren voor en na haar overlijden begreep ik haar meer, en heb ik de dingen kunnen verwerken.. Dit verwerken kon ik omdat ik begreep waarom zij in mijn leven was..

Dus vandaag, ik wijk weer lekker af, stond ik te wachten in de Pearl ( uiteraard had half Almere  op de zelfde tijd afgesproken om een oog check te doen, dus mijn geduld werd ook weer heerlijk aangesproken ) op mijn beurt.. Ik stond bij de balie, en ons kent ons, observeerde ik een oudere, te schattige dame van, denk in de 80, die met haar zoon en schoondochter inclusief rollatortje een brilletje aan het uitzoeken was…

‘Een sjiek brilletje wil ik. Nee, deze vind ik niets. Nee, die blauwe maakt mij grauw’

Het dametje doet haar bril af om de nieuwe te passen en op dat moment weet ik niet wat er midden in de Pearl met mij gebeurde.  Met tranen in de ogen en een dikke vette brok in de keel, kan ik niets meer anders doen dan mij met dit schattige mensje te verbinden… Het besef dat de associatie met mijn moeder groot is en ik haar daar te midden alle brilletjes ongelooflijk mis.. Zij, ondanks dat er een kop op zat, in essentie een te lieve moeder was, die graag de macht van liefde in eigen hand wilde houden, bang om te verliezen, want ze had al zoveel verloren, zoveel teleurstellingen moeten doorstaan.. Ze kon niet anders, het was haar zo geleerd, het was haar overtuiging…

Nooit gedacht dat ik je zo intens zou missen… #snif

 

tumblr_lt6x1rkwun1qf70r5o1_500

 

 

 

Bron foto : http://www.sustenanceaside.com/tag/memories

Advertenties

9 gedachten over “Missen….

    Anne zei:
    januari 21, 2017 om 6:41 pm

    Wauw Cat.. Zelfs ik (de -nog- ietwat opstandige dochter) krijg even last van een brok in m’n keel. Raar hoe een besef kan (op)komen. In de Pearl, of door het lezen van een blog.. Dankjewel. *dikke knuf*

    Liked by 2 people

    egoecho zei:
    januari 21, 2017 om 6:56 pm

    Wat lief en wat mooi! Tja, nog zonder de ogencheck zag je het ineens heel scherp. Precies als je het niet verwacht. Dat zijn de beste, meest intense.

    Liked by 1 persoon

    Verbinden is lef hebben! zei:
    januari 21, 2017 om 7:16 pm

    ❤ wat een prachtig moment voor jou. Cadeautje…

    Liked by 1 persoon

    Sandra de Koning - van de Pol zei:
    januari 22, 2017 om 10:42 am

    Herkenbaar raak, geraakt..wat fijn dat je dit
    zo kunt voelen, jezelf toe kunt staan.
    Dank voor het delen ♥

    Liked by 1 persoon

    Jackles zei:
    januari 22, 2017 om 3:40 pm

    😥 Wat mooi Cat…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s